W naszym budownictwie najpopularniejsze są ściany dwuwarstwowe, które składają się z muru nośnego i izolacji termicznej (styropian lub wełna mineralna) zabezpieczonej siatką zbrojącą z włókna szklanego, zatopionej w kleju i cienko-warstwowym tynku mineralnym,, akrylowym lub silikatowym. Zamiast tynku stosuje się lekkie okładziny elewacyjne z płytek klinkierowych, ceramicznych, łupka lub sztucznego kamienia.
Znacznie rzadziej spotykane w budownictwie jednorodzinnym są ściany trójwarstwowe, wymagające większych nakładów materiałowych i pracy. Podstawę takiej ściany stanowi mur nośny, przy którym, zachowując pewną odległość, budujemy drugi mur – osłonowy, kotwiąc go do muru nośnego. Część przestrzeni przy murze nośnym wypełniamy wełną mineralną, pozostawiając szczelinę przy murze osłonowym, na którego wewnętrznej powierzchni będzie się skraplała para wodna. Gdyby takiej szczeliny nie było, ryzykujemy szybkie zawilgocenie warstwy w izolacji termicznej i utratę jej właściwości. Warto wiedzieć, że materiałochłonność i pracochłonność się opłaca, bo ściany trójwarstwowe są najlepszymi przegrodami zewnętrznymi, znakomicie chroniącymi wnętrza domów przed utratą ciepła oraz hałasem dochodzącym z zewnątrz.